Dalszy ciąg wojny polsko-bolszewicka: Cud nad Wisłą (15 sierpnia)

 

Rada Obrony Państwa

 

Sejm Ustawodawczy powołał Radę Obrony Państwa 1 lipca 1920 r. jako nadzwyczajny i tymczasowy organ parlamentarno-rządowy, będący najwyższą władzą państwa II RP podczas wojny polsko-bolszewickiej w ltach1919–21.  Radą kierował Józef Piłsudski, jako Naczelnik Państwa,  a w jej skład weszli: marszałek sejmu i 10 posłów, premier i 3 ministrów, przedstawiciele wojska oraz 10 przedstawicieli stronnictw politycznych. Rada mogła wydawać akty prawne z mocą ustawy.   Działała do 1 października 1920 r.

 

 

Cud Nad Wisłą

 

Bitwa Warszawska stoczono w dniach 13–25 sierpnia 1920 r. w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Zadecydowała o zachowaniu niepodległości przez Polskę i przekreśliła plany rozprzestrzenienia rewolucji na Europę Zachodnią. Była jedną z przełomowych bitew w historii świata.  Kluczową rolę odegrał manewr Wojska Polskiego oskrzydlający Armię Czerwoną przeprowadzony przez Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego, wyprowadzony znad rzeki Wieprz 16 sierpnia, przy jednoczesnym związaniu głównych sił bolszewickich na przedpolach Warszawy.

 

 

Litwa Środkowa

 

Formalnie niezależny organizm państwowy ze stolicą w Wilnie, którego powstanie zostało ogłoszone przez gen. Lucjana Żeligowskiego 12 października 1920 r. po zainscenizowanym tzw. buncie Żeligowskiego.  Litwę Środkową przyłączono do Polski 18 kwietnia 1922 r.  Organem władzy wykonawczej na Litwie Środkowej, była Tymczasowa Komisja Rządząca.

 

 

Tymczasowy Komitet Rządzący (TKR)

 

Polski Komitet z siedzibą we Lwowie utworzony w celu sprawowania tymczasowej władzy w Galicji Wschodniej powstał 24 listopada 1918 r.  a zniesiony został wraz z Polską Komisją Likwidacyjną  10 stycznia 1919 r. a oba te organy zastąpiła Komisja Rządząca dla Galicji, Śląska Cieszyńskiego, Spiszu i Orawy.

 

 

 

Wrócić na stronę Drogi do Niepodległości