Legiony

 

Legiony Polskie w I Wojnie Światowej istniały w latach 1914–1917.  Naczelny Komitet Narodowy (NKN) powołał Legiony 16 sierpnia 1914.  Podstawą utworzenia Legionów był rozkaz dowództwa austriackiego, ponieważ walczyły one po stronie Państw Centralnych.  Pomimo podporządkowania Austriakom, Legiony były oddzielną formacją Armii Austro-Węgierskiej.  Ponieważ nie udało się wywołać antyrosyjskie powstanie narodowe w Królestwie (zabór rosyjski), Józef Piłsudski podporządkował się NKN. Pod koniec sierpnia rozpoczęto werbunek do Legionów Polskich. Utworzono Legion Wschodni we Lwowie i Legion Zachodni w Krakowie.  Komendantem I Brygady był Józef Piłsudski, II Brygady Józef Haller i III Brygady Stanisław Szeptycki.  Po kryzysie przysięgowym, gdy większość żołnierzy (z I i III Brygady) odmówiła przysięgi na wierność obcym monarchom, oddziały te zostały częściowo rozwiązane.  Większość II Brygady złożyła przysięgę i 20 września 1916 r. przeformowano brygadę w Polski Korpus Posiłkowy.  Polacy obywatele Austrii, którzy odmówili przysięgi zostali wcieleni do oddziałów austrowęgierskich i wysłani na front.  Byli obywatele imperium rosyjskiego zostali internowani.  10 kwietnia 1917 oddziały legionowe zostały ponownie przeformowane w Polską Siłę Zbrojną (Polnische Wehrmacht).

 

Józef Dowbór-Muśnicki (1867–1937)

 

 

Józef Dowbór-Muśnicki był żołnierzem armii carskiej.  Po wybuchu I wojny walczył po stronie Ententy i za postawę podczas walk został odznaczony brytyjskim Orderem Łaźni (Order of the Bath).  Kiedy w Rosji wybuchła rewolucja oddał się do dyspozycji Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego w Rosji i został mianowany dowódcą I Korpusu Polskiego w Rosji w lipcu 1917 r.  W 1919 r. objął dowództwo nad Powstaniem Wielkopolskim tworząc 100-tysięczną armię.

 

 

 

Wrócić na stronę Drogi do Niepodległości