28 października powstała w Krakowie Polska Komisja Likwidacyjna pod przewodnictwem Wincentego Witosa, której zadaniem było przejęcie władzy od Austriaków.

 

Polska Komisja Likwidacyjna (PKL)

 

PKL była tymczasowym organem władzy polskiej w Galicji (zabór austriacki) i na Śląsku Cieszyńskim w latach 1918–19.  Zadaniem PKL była likwidacja stosunków państwowo-prawnych łączących Galicję z Austro-Węgrami oraz utrzymanie bezpieczeństwa i spokoju publicznego do czasu utworzenia niepodległego państwa polskiego.  Członkami PKL byli między innymi Wincenty Witos (przewodniczący) oraz Ignacy Daszyński. W 1919 r. PKL połączono z Lwowskim Tymczasowym Komitetem Rządzącym w Komisję Rządzącą dla Galicji, Śląska Cieszyńskiego, Orawy i Spiszu.  PKL przeszkodziła RR w próbie podporządkowania Galicji.

 

 

 

Wincenty Witos (1874 – 1945)

 

„Chłop zachował w najgorszych chwilach ziemię, religię i narodowość.  Te trzy wartości dały podstawę do stworzenia państwa.”

 

 

Wincenty Witos był członkiem Stronnictwa Ludowego w Galicji.  Był działaczem samorządowym, posłem do galicyjskiego Sejmu Krajowego we Lwowie, później posłem Rady Państwa (parlamentu) w Wiedniu.  Po wybuchu I wojny światowej, wszedł w skład Naczelnego Komitetu Narodowego.  W 1917 r. wygłosił przemówienie przed członkami Rady Państwa, w którym zapowiedział powstanie niepodległej Polski.  28 października 1918 r. stanął na czele powstałej Polskiej Komisji Likwidacyjnej, która przejęła władzę na obszarze zachodniej Małopolski.  Podczas wojny polsko-bolszewickiej kierował Rządem Obrony Narodowej.

 

 

Komisja Likwidacyjna do spraw Królestwa Polskiego

 

Komisja powołana 15 marca 1917 r. przez Rosyjski Rząd Tymczasowy do likwidacji urzędów rosyjskich w Królestwie Polskim, działała na nieokupowanych przez Państwa Centralne terenach od 28 marca do grudnia 1917 r. przy Rządzie Tymczasowym Rosji, a następnie do sierpnia 1920 przy władzach sowieckich.  Miała ona przygotować podstawę do rozliczeń gospodarczych między Polską i Rosją, opiekować się mieniem polskim w Rosji i ustalić zasady stosunków między rządem a Kościołem katolickim. W jej skład wchodzili polscy posłowie do Dumy (Parlamentu rosyjskiego), a przewodniczył jej Aleksander Lednicki. W składzie Komisji znaleźli się też przedstawiciele ministerstw i różnych organizacji polskich.  Po zwycięstwie bolszewików, Komisja w dniu 10 grudnia 1917 r. została przejęta przez Komisariat do Spraw Polskich, wchodzący w skład Ludowego Komisariatu do spraw Narodowości, kierowanego przez Józefa Stalina.  Komisję rozwiązano 24 sierpnia 1920.

 

 

Wrócić na stronę Drogi do Niepodległości