Powstania Śląskie

 

Trzy konflikty zbrojne miały miejsce w latach 1919–1921 między ludnością polską i niemiecką na Górnym Śląsku po zakończeniu I Wojny Światowej.  I Powstanie Śląskie wybuchło w związku z aresztowaniem śląskich przywódców POW oraz terrorem i represjami władz niemieckich 16 Sierpnia 1919 r. i stłumione przez nich po ośmiu dniach.  Wojsko Polskie było zajęta wojną Polsko-Bolszewicka i nie mogło udzielić poparcia powstańcom.  Władze jednak były zmuszone do ogłoszenia amnestii.  II Powstanie Śląskie wybuchło 19 sierpnia 1920 r. i trwało niecały tydzień, gdyż Międzysojusznicza Komisja Rządząca i Plebiscytowa na Górnym Śląsku (powołana na mocy Traktatu Wersalskiego) zażądała wstrzymania walk.  Powstańcom udało się uzyskać dostęp do tymczasowej administracji regionu.  Plebiscyt ba Górnym Śląsku odbył się 20 marca 1921 r. Dopuszczona do głosu emigrantów, których przeważająca większość była Niemcami.  Za przynależnością do Polski głosowało 40.3% głosujących.   Komisja Plebiscytowa przyznało prawie cały obszar Niemcom.  Niezadowolenie z wyniku plebiscytu zadecydowało o kolejnym, III Powstaniu Śląskim, które wybuchło pod przywództwem Wojciecha Korfantego w nocy 2/3 maja i trwało do 5 lipca.  W 1922 r. podpisano w Genewie konwencję w sprawie Śląska, korzystną dla Polski, według której obszar przyznany Polsce (z wieloma kopalniami i zakładami przemysłowymi) powiększono. 

 

 

Wrócić na stronę Drogi do Niepodległości