Technika Harcerska

 

 

 

 

 

 

W tym numerze e-gazetki:
  Szyfry Obozownictwo   Prycze

 

 

Idea szyfrowania nie jest pomysłem współczesnym. Już w Biblii czytamy o wieży Babel, gdzie towarzystwo, które ją budowało zaczęło mówić różnymi językami (szyframi) i przestało się wzajemnie rozumieć. W tym przypadku różne języki (kody) nie były pomocne.

 

Szyfry/kody były używane od wieków w przekazywaniu informacji, które były przeznaczone dla bardzo nielicznej grupy „wtajemniczonych” osób posiadających klucz. Ludzie, szczególnie młodzi, lubią tajemnice i sekrety, którymi chcą się dzielić wyłącznie ze swoim najścislejszym gronem przyjaciół. Pomagają w tym szyfry pisemne jak i gesty.

 

Harcerstwo od samego początku używało różnego rodzaju kodów. Znaki patrolowe są najprostrzym przykładem. Harcerstwo (skauting) było zawsze bliskie wojska i, jak wiemy z historii Szarych Szeregów, często było na pierwszej linii w boju. W tych warunkach umiejętność posługiwania się szyfrem była niezbędna.

 

Obecnie, w pokojowych czasach, szyfry pozostają ciekawym urozmaiceniem zajęć harcerskich, a także świetnym ćwiczeniem bystrości i wyobraźni. Podczas zajęć polowych, na biegach czy w izbie harcerskiej, możemy przekazywać informacje patrolom czy zastępom za pomocą kodowanych tekstów czy specjalnych gestów, które mogą być różne dla każdej grupy. Czasem ten sam symbol może mieć różne znaczenie dla różnych patroli czy zastępów. Wszystko zależy od wyobrażni zastępowej czy drużynowej.

 

Tu znajdziecie kilka przykładów szyfrów pisemnych, a w Zagadkach znajdziecie kilka zaszyfrowanych wiadomości do rozwiązania. Życzymy wszystkim przyjemnej zabawy!

 

Szyfr 1 Literówki

Szyfr 2 Ułamkowy

Szyfr 3 Duża tabliczka mnożenia

Szyfr 4 Kaczor

Szyfr 5 Liczbowy

Szyfr 6 Litwo...

Szyfr 7 Naprzemienny

Szyfr 8 Dekoder Druha Marcia

Szyfr 9 Dekoder dwukrążkowy

 

 

 

 

 

                                    OBOZOWNICTWO

 

 

Obozownictwo, to specjalny dział pracy harcerskiej. Ten, kto nie był na obozie, nie przeżył naprawdę harcerstwa. Obóz wzmacnia ducha harcerskiego, buduje więzi przyjaźni i daje niezapomniane przeżycia uczestniczkom. Każdy obóz harcerski ma inny, ciekawy temat, który pomaga nam realizować cel wychowawczy. Do tematu dopasowujemy hasło, program, gry i zajęcia obozowe. Z tematu wypływa również nazwa obozu i zastępów. Symbolikę związaną z tematem odnajdujemy w zdobnictwie obozowym – jako element wystroju bramy i kapliczki oraz w godłach zastępów.

 

Wybierając teren na obóz trzeba mieć na względzie:

·         suchy grunt, zapewniający odpływ wody podczas deszczu, nie piaszczysty;

 

 

Jeżeli obóz znajduje się w pobliżu jeziora lub rzeki, to namioty mieszkalne należy rozbijać w pewnym oddaleniu od wody. Wejścia namiotów powinny być tak skierowane, aby uniknąć wiatrów. W pobliżu wody buduje się zespół kuchenny, łącznie z dołem na śmieci. Urządzenia sanitarne należy budować w odległości około 50 m. poza właściwą granicą obozu, najlepiej w miejscu osłoniętym zaroślami.

Budowa obozu powinna być ukończona w ciągu trzech dni. Kolejność prac podczas rozbijania obozu jest następująca:

  1. stawiamy namioty mieszkalne;

  2. budujemy kuchnię, stawiamy magazyn gospodarczy

  3. kopiemy latryny;

  4. przygotowujemy miejsca do spania;

  5. kopiemy doły na śmiecie;

  6. ustawiamy kapliczkę obozową;

  7. stawiamy maszt z flagą;

  8. urządzamy tabliczkę rozkazów;

  9. stawiamy bramę;

  10. budujemy urządzenia namiotowe i zdobnicze na terenie obozu.

 

Przy rozbijaniu namiotów:

  1. wymierzamy, gdzie namiot stanie i gdzie staną słupki („pale”);

  2. rozkładamy płachtę namiotową;

  3. zakładamy (ew. skracamy) linki i słupki;

  4. podnosimy płachtę wraz ze słupkami tak, aby słupki trafiły na wyznaczone miejsca;

  5. zaczynając od narożników wbijamy „babą” kołki („śledzie”) albo szpilki i przymocowujemy linki;

  6. po wyrównaniu niedokładności przybijamy pozostałe kołki tak, aby linki były jednakowej długości;

  7. za pomocą małej łopatki robimy rowek dookoła namiotu tak, aby w razie deszczu woda spływała do rowka a nie podmywała wnętrza namiotu (spad rowu w kierunku odpływu).

Linki i płótna namiotowe na deszczu kurczą się. W czasie deszczu rozluźniamy linki, aby nie powyłaziły kołki i nie rozerwało się płótno. Nie dotykamy płachty w czasie deszczu bo będzie przeciekać; a jeżeli już przecieka kroplami, to najlepiej odprowadzić kroplę palcem po wewnętrznej stronie płachty w dół aż do brzegu. W pogodne dni namiot powinien być stale otwarty a ścianki boczne podwinięte tak, aby wnętrze wyschło i nie było duszno.

 

Miejsce do spania zabezpieczamy od wilgoci – najlepiej budując prycze kilka centymetrów nad ziemią, albo korzystając z łóżka polowego. Jeżeli pleciemy siatkę ze sznurów, to na niej kładziemy karimatę a następnie śpiwór. Ze względu na higienę warto również mieć bawełniane prześcieradło, zszyte w formie worka, do którego na noc można się wsunąć. Posłanie przykrywamy kocem, który może również posłużyć w razie potrzeby i za podkład i za nakrycie.

 

Harcerka żadnych rzeczy nie stawia wprost na ziemię. Z patyków lub widełek i sznurka robi się wieszaki, stojaki na buty, plecaki i menażki. Każdy zastęp pragnie mieć jak najbardziej praktyczne i najsolidniej zbudowane urządzenia ale prawdziwym powodem do dumy jest godło zastępu, wykonane z drzewa lub kamienia, przy użyciu twórczej fantazji.

 

 

 

Podajemy kilka rysunków urządzeń obozowych:

 

 

Stojak na miednice

Wieszak na ręczniki

Stojak z przykryciem na drewno do palenia

 

 

 

 

 

PRYCZE

 

Na Tropie Nr. 2, Rok 47, marzec/kwiecien 1994.

 

 

Wrócić na główną stronę gazetki "Sto Lat" - Numer 3