Wieczornica poświęcona pamięci Jana Pawła II-go w rocznicę śmierci.

Przygotowała hm. Maria Bielska

 

Dom Narodowy.

/Harcerki i harcerze wchodzą na scenę z werblami. Maszerują dookoła sceny i stają w szeregu. Narrator staje przy mikrofonie #1. Gdy tekst czytają poszczególne harcerki i harcerze, podchodzą do mikrofonu # 2. Gdy mówią chóralnie, robią krok do przodu, stają na baczność. Potem cofają się do pierwotnego szyku. Po zakończeniu, obchodzą scenę dookoła i odmaszerowują przy odgłosie werbli. Całość jest przedstawiona z wielka powagą i bardzo uroczyście. Rekwizyty: werble, duża świeca, flagi papieskie./

 

NARRATOR:

W sobotę, 2-go kwietnia, 2005-go roku odszedł do Pana na wieczną wartę nasz Ojciec Święty, Jan Pawel II, Wielki Papież, a dla nas młodych Ojciec, którego kochaliśmy, który nas kochał i w nas pokładał nadzieję. Mówił:

 

WSZYSCY:

„Nie lękajcie się, otwórzcie swoje serca Chrystusowi.”

 

NARRATOR:

A mówił wiele razy w ciągu swego pontyfikatu. Mówił do wszystkich ludzi, których miłował, a szczególnie do młodych na całym świecie:

 

WSZYSCY:

„Jesteście nadzieją świata, Kościoła i moją”.

 

NARRATOR:

Z polską młodzieżą rozsianą po całym świecie łączyły go specjalne i głębokie więzy dziedzictwa duchowej kultury polskiej.

W 1980-tym roku przemówił w Castel Gandolfo do młodzieży polskiej z różnych krajów:

 

 

 

 

 

 

MÓWCA 1:

 

Wy obecni tutaj przedstawiciele młodzieży polonijnej, jesteście dziećmi rodziców, którzy może urodzili się w Polsce, a może nawet już poza Polską... ich środowiskiem duchowym jest całe dziedzictwo wiary i kultury, które łączy się ze słowem, z pojęciem, z rzeczywistością polską. I Wy – chociaż żyjąc poza Polską, w różnych krajach, w tej postaci przyjęliście to dziedzictwo duchowe od swoich rodziców. Przez rodziców, może przez ich rodziców, może i też przez czwarte pokolenie docieracie do tej Ojczyzny, która jest wielkim zasobem dóbr duchowych, kultury... w której dzieje Ojczyzny naszej są od początku ścisle związane z Chrześcijaństwem.

 

NARRATOR:

 

W  1979-tym roku przemówił do młodzieży polskiej w Gnieźnie.

 

MÓWCA 2:

 

Moi drodzy! Te słowa mówi do Was człowiek, który swoją formację duchową zawdzięcza polskiej kulturze, polskiej literaturze, muzyce, plastyce, teatrowi - polskiej historii, polskim tradycjom chrześcjańskim, polskim szkołom, polskim uniwersytetom. I proszę Was , pozostańcie wierni temu dziedzictwu, uczyńcie je podstawą swego wychowania, uczyńcie je przedmiotem szlachetnej dumy. Pomnóżcie to dziedzictwo, POMNÓŻCIE TO DZIEDZICTWO, przekażcie je następnym pokoleniom.

 

 

 

 

 

 

 

DZIEWCZĘTA:

 

„Przyjdź Duchu Święty,

Ześlij z nieba wzięty

Światła Twego strumień,

Przydź Ojcze ubogich,

Przyjdź Dawco łask drogich,

Przyjdź światłości sumień...

Światłości młodych polskich sumień, przyjdź!”

 

NARRATOR:

 

W 1989 –tym roku powiedział do młodzieży świata:

 

MÓWCA 3:

 

Młodość stanowi już sama z siebie szczególne bogactwo właściwe każdemu chłopcu i każdej dziewczynie. Bogactwo to polega między innymi na tym, że Wasz wiek jest wiekiem bardzo ważnych odkryć. Każdy i każda z Was odkrywa siebie, własną osobowość, sens własnego istnienia, rzeczywistość dobra i zła. Odkrywacie również cały świat, który Was otacza: świat ludzi i swiat natury. Otóż wśród tych licznych odkryć nie powinno braknąć tego jednego, o fundamentalnym znaczeniu dla każdego człowieka: chodzi o osobiste odkrycie Jezusa Chrystusa. Odkrywać zawsze na nowo i coraz lepiej to najcudowniejsza przygoda naszego życia.

 

CHŁOPCY:

 

„Wszyscy zostaliśmy powołani do świętości i tylko święci mogą odnowić ludzkość.”

 

NARRATOR:

Na spotkaniach z młodzieżą harcerską Papież Jan Paweł II przemówił kilka razy.

WSZYSCY:

 

„Nie czyńcie skautingu zbyt łatwym... Stawiajcie wyzwania.”

 

NARRATOR:

 Na kominku harcerskim  w Castel Gondolfo po Zlocie w Comblain la Tour w 1982-gim roku Papież Jan Paweł II w gawędzie powiedział:

 

MÓWCA 4:

 

Otóż to nasze ognisko-ogień napewno łączy serca. I jeżeli przy ognisku płynie pieśń, jeżeli ta pieśń tak bardzo wciąga przy ognisku, że można zapomnieć o godzinach i o capstrzyku i o pobudce, to właśnie dlatego, że jest jakaś tajemnicza siła ognia, która zespala serca.

 

WSZYSCY: ŚPIEW: /szybko staja w półkolu, splatają ręce,  narrator zapala świecę/

 

Płonie Ognisko i Szumią Knieje...

 

NARRATOR:

 

I mówił dalej. /wszyscy znów stają w szeregu/

 

MÓWCA 5:

 

Dzisiaj przeżyliśmy tutaj szczególne zespolenie serc. Bo Wy wszyscy, którzy macie za sobą ten Zlot, jesteście bardzo sobie bliscy i może Wam nie łatwo myśleć o tym, że się rozjedziecie znowu na różne kontynenty. Ale w dzisiejszy wieczór – tak się złożyło, że spotkaliście się tutaj Wy, Harcerze z różnych ośrodków emigracyjnych... będziecie wracać do Toronto, albo do Wellingtonu, do Chicago i tylu różnych miast, to jednak te powroty nie rozdzielą Was.

 

 

WSZYSCY:

 

„Płynie w waszych sercach to samo dziedzictwo, jest to dziedzictwo Tysiąclecia”.

 

MÓWCA 6:

 

To dziedzictwo idzie z Polakami. Ono ich także kształtuje, kształtuje zwłaszcza wówczas, kiedy ich losy stają się trudne, wtedy przeżywamy jakąś szczególną próbę wiary – wiara okazuje się silniejsza od doświadczeń i cierpień i człowiek wychodzi zwycięsko.

 

WSZYSCY:

 

„Wymagajcie od siebie wiele, chociażby inni od Was nie wymagali”.

 

NARRATOR:

 

Papież Jan Paweł II byl wyraźnie wzruszony powitaniem młodzieży harcerskiej.

 

MÓWCA 7:

 

Powiedzieliście mi bardzo dużo o wszystkich więzach, które łączą Was ze mną. Pragnę odwzajemnić Wam – łączą mnie również z Wami głębokie więzy. Są one ogromnie głębokie.

Dziękuję Wam za śpiewy, dziękuję Wam za dary różne i symboliczne, które zostawiliście mi, dziękuję Wam przede wszystkim za Waszą obecność.”

 

WSZYSCY: /stopniowo coraz głośniej/

 

Kochamy Cię Ojcze Święty. Kochamy Cię Ojcze Święty. Kochamy Cię Ojcze Święty. Kochamy Cię Ojcze Święty!

 

NARRATOR:

 

Na audiencji podczas harcerskiej pielgrzymki do Rzymu z okazji przekazania Ojcu Świętemu Wędrującego Tryptyku Harcerskiego, skierował On do nas te słowa:

 

MÓWCA 8:

 

Drodzy Harcerze i Harcerki! Jest dla mnie wielką radością, że mogę znowu spotkać się z Wami. Wasza obecność przypomina mi moje spotkania z harcerzami przy ognisku i przy różnych innych okazjach. Śpiewaliśmy wówczas pieśni harcerskie, które zachowałem w pamięci do dzisiaj.

 

MÓWCA 9:

 

Życzę Wam tu obecnym i wszystkim harcerzom w Polsce i poza jej granicami, abyście byli zawsze wierni wielkiemu dziedzictwu

Harcerstwa. Dzielcie się swoją radością i entuzjazmem z Waszymi rówieśnikami. Bądźcie świadkami pozytywnego stosunku do życia, który bierze się z umiłowania przyrody i dzieł stworzenia, a zwłaszcza z wewnętrznej czystości i szlachetności intencji. Wasze świadectwo potrzebne jest dzisiejszemu światu.

 

MÓWCA 10:

 

Niech harcerskie zawołanie CZUWAJ! Przypomina Wam o nieustannym czuwaniu nad sobą, zachęca do ciągłej pracy nad kształtowaniem siebie, własnej osobowości i otwiera Wasze serca na potrzeby bliźnich.

Proszę, abyście, Drodzy Druhowie i Druhny, te słowa przekazali polskim harcerzom. Niech Bóg wszystkim błogosławi.

 

WSZYSCY:

 

Czuj! Czuj! Czuwaj! /3x/ /Narrator intonuje okrzyk/

 

NARRATOR:

 

Gdy tysiące ludzi czuwało na Placu Świętego Piotra przed śmiercią naszego Ojca Świętego, gdy tysiące ludzi odprowadzało Go na ostatniej Jego pielgrzymce, między nimi znalazły się też harcerki i harcerze. Żegnamy Cię, nasz Ojcze. Zachowujemy Twe słowa w naszych sercach.

 

WSZYSCY: /stopniowo coraz ciszej/

 

Zostań z nami! Zostań z nami! Zostań z nami! Zostań z nami!

 

/Wszyscy odmaszerowują z werblami, które cichutko grają/